Pełne wyniki badania III fazy DeLLphi-305, przedstawione podczas sympozjum prezydenckiego w ramach kongresu ESMO 2026 w Madrycie, wskazują, że dodanie tarlatamabu do leczenia podtrzymującego durvalumabem wydłużyło przeżycie pacjentów z drobnokomórkowym rakiem płuca w stadium rozległym, u których nie doszło do progresji choroby po wstępnej chemioterapii i immunoterapii.
Czym jest DeLLphi-305?
DeLLphi-305 (NCT06211036) to globalne badanie III fazy z udziałem 563 osób z drobnokomórkowym rakiem płuca w stadium rozległym (ES-SCLC). Wszyscy uczestnicy badania przeszli już leczenie pierwszego rzutu z zastosowaniem durwalumabu, chemioterapii opartej na platynie oraz etopozydu, a ich choroba nie uległa progresji. Następnie pacjenci otrzymywali jedną z dwóch terapii podtrzymujących: durwalumab w skojarzeniu z tarlatamabem lub sam durwalumab.
Durvalumab (Imfinzi) to immunoterapia stosowana już w Europie i Wielkiej Brytanii w ramach leczenia pierwszego rzutu drobnokomórkowego raka płuca (ES-SCLC). Tarlatamab (Imdelltra) działa inaczej. Jest to przeciwciało bispecyficzne z dwoma ramionami: jedno wiąże się z cząsteczką CD3 na komórkach T, a drugie z DLL3 – białkiem występującym na większości komórek drobnokomórkowego raka płuca. Powoduje to zbliżenie komórki T i komórki nowotworowej oraz aktywację komórki T w celu zaatakowania komórki nowotworowej. Tarlatamab jest już zatwierdzony w UE i Wielkiej Brytanii do stosowania u osób, u których drobnokomórkowy rak płuca nawrócił po wcześniejszym leczeniu. W badaniu DeLLphi-305 sprawdzono, co się dzieje, gdy tarlatamab jest stosowany wcześniej, bezpośrednio po leczeniu pierwszego rzutu, zamiast czekać na nawrót nowotworu.
Poniższy schemat przedstawia, w jaki sposób oba leki współdziałają: tarlatamab tworzy połączenie między komórką T a komórką nowotworową, natomiast durvalumab uniemożliwia komórce nowotworowej wyłączenie ataku komórki T.
Jak współdziałają tarlatamab i durvalumab. Tarlatamab wiąże się z cząsteczką CD3 na komórce T oraz z cząsteczką DLL3 na komórce nowotworowej, tworząc synapsę cytolityczną, która aktywuje komórkę T. Durvalumab wiąże się z cząsteczką PD-L1 na komórce nowotworowej, blokując sygnał, który w przeciwnym razie spowodowałby wyłączenie ataku komórki T. Schemat opracowany dla organizacji Lung Cancer Europe przy użyciu serwisu Illustrae.
W badaniu wzięły udział osoby z leczonymi i nieleczonymi przerzutami do mózgu, które nie powodowały objawów – grupa ta jest często pomijana w badaniach klinicznych, ale często występuje w przypadku drobnokomórkowego raka płuca w stadium rozległym.
Wyniki
563 osoby zostały losowo przydzielone do grupy otrzymującej terapię skojarzoną (282 osoby) lub do grupy otrzymującej wyłącznie durwalumab (281 osób). Po medianie czasu obserwacji wynoszącej około 16 miesięcy w obu grupach terapia skojarzona poprawiła przeżywalność, czas bez progresji nowotworu oraz prawdopodobieństwo zmniejszenia się guza:
Median overall survival was 21.1 months with the combination, compared with 12.7 months with durvalumab alone (hazard ratio 0.42, 95% confidence interval 0.32 to 0.54, P<0.001). A hazard ratio of 0.42 means the risk of death at any given point was reduced by 58% with the combination.
79,4% osób otrzymujących terapię skojarzoną przeżyło 12 miesięcy, w porównaniu z 53,3% osób otrzymujących wyłącznie durwalumab.
Median progression-free survival was 7.4 months with the combination, compared with 1.9 months with durvalumab alone (hazard ratio 0.34, P<0.001).
The tumour shrank in 26.4% of people on the combination, compared with 4.1% on durvalumab alone (P<0.001).
Dane te stanowią rozwinięcie głównych wyników ogłoszonych przez firmy Amgen i AstraZeneca we wrześniu 2026 r., kiedy to badanie osiągnęło swój główny cel, jakim było wydłużenie całkowitego czasu przeżycia, choć na tamtym etapie nie podano jeszcze dokładnych liczb. Pełne dane przedstawione podczas konferencji ESMO dostarczają teraz szczegółowych informacji dotyczących tego ogłoszenia.
Bezpieczeństwo
Zgodnie z komunikatem firmy AstraZeneca dotyczącym wyników badań oraz opublikowanym równocześnie artykułem w czasopiśmie „New England Journal of Medicine”, działania niepożądane związane z leczeniem o nasileniu 3. lub 4. stopnia wystąpiły u 20,9% osób otrzymujących terapię skojarzoną, w porównaniu z 10,8% osób otrzymujących wyłącznie durwalumab.
Zespół uwalniania cytokin, znany efekt uboczny terapii opartych na leku angażującym komórki T, takich jak tarlatamab, wystąpił u 49,6% osób stosujących terapię skojarzoną, w porównaniu z 1,4% osób przyjmujących wyłącznie durwalumab. Większość przypadków miała łagodny przebieg, a zespół uwalniania cytokin o nasileniu 3 lub wyższym wystąpił jedynie u 0,4% pacjentów. Powiązane zjawisko, zwane zespołem neurotoksyczności związanej z komórkami efektorowymi układu odpornościowego, wystąpiło u 1,1% pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną, przy czym nie odnotowano żadnych przypadków o nasileniu 3 lub wyższym. W trakcie badania nie odnotowano żadnych zgonów spowodowanych żadnym z tych działań niepożądanych.
Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu uwalniania cytokin pacjenci rozpoczynający leczenie tarlatamabem pozostają pod obserwacją w placówce opieki zdrowotnej przez jedną do dwóch godzin po pierwszych dwóch infuzjach. W niektórych regionach, w tym w Europie, okres tej obserwacji wynosi od sześciu do ośmiu godzin. Ma to wpływ na sposób i miejsce prowadzenia leczenia.
W przypadku stosowania tej kombinacji nie zaobserwowano żadnych nowych ani nieoczekiwanych problemów związanych z bezpieczeństwem, wykraczających poza to, co już wiadomo na temat każdego z leków osobno.
Co to oznacza dla mieszkańców Europy
Oba leki są już stosowane w Europie i Wielkiej Brytanii: durwalumab w terapii pierwszego rzutu, a tarlatamab po nawrocie nowotworu. W badaniu DeLLphi-305 sprawdzano możliwość połączenia tych leków na wcześniejszym etapie, bezpośrednio po zakończeniu terapii pierwszego rzutu, zamiast czekać na nawrót choroby, by wprowadzić tarlatamab.
Są to dane z konferencji, a nie zatwierdzenie regulacyjne. Wszelkie zmiany w standardowym sposobie leczenia w Europie będą musiały zostać zatwierdzone przez Europejską Agencję Leków, a następnie przejść krajową ocenę technologii medycznych, co wymaga czasu i przebiega inaczej w każdym kraju.
Lekarze będą również chcieli sprawdzić, jak ta kombinacja wypada w porównaniu z lurbinectediną (Zepzelca) stosowaną w terapii podtrzymującej – kolejną opcją stosowaną w tym wskazaniu. W badaniu DeLLphi-305 nie porównano tych dwóch opcji bezpośrednio ze sobą, więc porównanie to będzie oparte na analizie obu badań równolegle, a nie na wynikach jednego badania.
Źródła: Sands J i in. „Leczenie podtrzymujące tarlatamabem i durwalumabem w przypadku drobnokomórkowego raka płuca w stadium rozległym (DeLLphi-305)”. New England Journal of Medicine, 24 października 2026 r . https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMoa2609482